( 150 ) - ، س 12 ، حدّثنى قلبى عن ربّى : اين عبارت را ابو الفرج بن الجوزى در كتاب نقد العلم و العلماء معروف بتلبيس ابليس بىآنكه گوينده‌اش را معيّن كند . به صوفيّه نسبت مىدهد ، نقد العلم و العلماء ، طبع مصر ، ص 321 ) و ابو طالب مكّى نيز آن را از سخنان متداول در ميان صوفيّه شمرده است . ( شفاء السائل لتهذيب المسائل تأليف ابن خلدون با مقدّمه و حواشى دكتر محمّد طنجى استاد دانشكدهء الهيّات انقره ، طبع استانبول ، ص ف ) و نظير آن گفتهء ابو يزيد بسطامى است در صفت علماء ظاهر : مساكين اخذوا علمهم ميّتا عن ميّت و اخذنا علمنا عن الحىّ الّذى لا يموت . ( همان كتاب و صفحه ) و صوفيان گفته‌اند : انّ علومنا بلا واسطة ( نقد العلم و العلماء ، ص 320 ) و در تذكرة الاولياء ( ليدن ، ص 121 ) منسوبست به ابو بكر كتّانى ( 151 ) - ، ص 14 ، يا ليت ربّ محمّد الخ : در فيه ما فيه بعنوان حديث نقل شده ( فيه ما فيه انتشارات دانشگاه طهران ، ص 203 ) و شيخ عطّار هم در مصيبت‌نامه گفته است : در ميان جمع يك صاحب‌كمال * كرد محيى الدّين يحيى را سؤال كان همه منصب كه پيدا و نهان * مصطفى را بود در هر دو جهان از چه گفت او كاشكى از بحر جود * حق نياوردى مرا اندر وجود